4. Widok grzbietowy

Rycina 1. Widok od strony grzbietowej, płaszczyzna strzałkowa.

Podłużny przekrój ultrasonograficzny tylnej okolicy stawu skokowego, ukazujący ścięgno Achillesa jako grube, hiperechogeniczne pasmo włókienkowe biegnące do przyczepu na kości piętowej. Poniżej ścięgna widoczne jest ciało tłuszczowe Kagera, które stanowi ważny anatomiczny punkt orientacyjny w tylnej okolicy stawu skokowego i przyczynia się do wyraźnego uwidocznienia relacji między ścięgnem Achillesa a kością piętową. Projekcja ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny ciągłości ścięgna Achillesa, wykrywania tendinopatii, częściowych zerwań oraz cech zapalenia kaletki głębokiej ścięgna Achillesa lub zmian w otaczających tkankach miękkich.

Rycina 2. Widok grzbietowy, płaszczyzna strzałkowa.

Podłużny przekrój ultrasonograficzny tylnej części łydki przedstawiający granicę mięśniowo-ścięgnistą m. gastrocnemius medialis i m. soleus. M. gastrocnemius medialis jest widoczny powierzchownie, m. soleus głębiej, a między nimi znajduje się linia rozcięgnista, stanowiąca ważny punkt orientacyjny w tej projekcji. Projekcja ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny połączenia mięśniowo-ścięgnistego m. triceps surae oraz wykrywania zerwań mięśni, krwiaków lub innych zmian w okolicy głowy przyśrodkowej m. gastrocnemius i m. soleus.

Rycina 3. Widok grzbietowy, płaszczyzna poprzeczna. TA: ścięgno Achillesa

Poprzeczny przekrój ultrasonograficzny tylnej części stawu skokowego ukazujący ścięgno Achillesa (TA) jako owalną strukturę włókienkową położoną powierzchownie nad ciałem tłuszczowym Kagera. Ciało tłuszczowe Kagera tworzy jednorodną przestrzeń tkanek miękkich położoną brzusznie względem ścięgna Achillesa i stanowi ważny punkt orientacyjny w tej projekcji. Projekcja ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny grubości, echostruktury i ciągłości ścięgna Achillesa oraz wykrywania tendinopatii, częściowych zerwań lub zmian w otaczających tkankach miękkich.

Rycina 4. Widok grzbietowy, płaszczyzna poprzeczna.

Poprzeczny przekrój ultrasonograficzny tylnej części podudzia, ukazujący grupę mięśniową m. triceps surae. Powierzchownie widoczne są głowa przyśrodkowa i boczna m. gastrocnemius, między którymi głębiej leży m. soleus, tworzący dno tej projekcji. Takie ułożenie umożliwia wyraźne uwidocznienie wzajemnych stosunków anatomicznych poszczególnych części triceps surae. Projekcja ta ma kluczowe znaczenie w ocenie architektury mięśniowej, wykrywaniu uszkodzeń mięśniowo-ścięgnistych oraz ocenie zmian przewlekłych, takich jak zanik lub włóknienie.