Część środkowa

Rycina 1. Widok od strony brzusznej, płaszczyzna poprzeczna. LHBB: brzusiec mięśniowy głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia, SHBB: brzusiec mięśniowy głowy krótkiej mięśnia dwugłowego ramienia

Poprzeczny przekrój ultrasonograficzny przez środkową część mięśnia dwugłowego ramienia uwidacznia brzuśce mięśniowe głowy długiej i krótkiej mięśnia dwugłowego. Tkanka mięśniowa ma typowy obraz "gwiaździstego nieba", w którym hipoechogeniczne włókna mięśniowe są poprzeplatane delikatnymi hiperechogenicznymi przegrodami tkanki łącznej i omięsnej, tworząc drobnoziarnisty wzorzec zdrowego mięśnia. Głowa długa (LHBB) jest położona bocznie, a głowa krótka (SHBB) przyśrodkowo. W głębi widoczna jest kość ramienna. Projekcja ta jest odpowiednia do oceny symetrii, objętości i echostruktury tkanki mięśniowej oraz do wykrywania obrzęku, zaniku lub zmian ogniskowych.

Rycina 2. Widok od strony brzusznej, płaszczyzna poprzeczna. b: ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia, brachialis: m. brachialis

Bardziej dystalny poprzeczny przekrój ultrasonograficzny przedniej części ramienia przedstawia powierzchownie położone ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia (b) jako hiperechogeniczną strukturę fibrylarną. Poniżej widoczny jest m. brachialis, mający postać szerszego, mniej echogenicznego brzuśca mięśniowego pozostającego w bliskim sąsiedztwie kości ramiennej. Wyraźne odróżnienie ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia od głębiej położonego m. brachialis umożliwia precyzyjną orientację w tej okolicy i jest istotne w ocenie urazów ścięgna, uszkodzeń mięśniowo-ścięgnistych oraz kolekcji płynowych między warstwami mięśniowymi.

Rycina 3. Widok brzuszny, płaszczyzna podłużna. biceps: m. biceps brachii

Podłużny przekrój ultrasonograficzny dystalnej części m. biceps brachii ukazuje dystalne połączenie mięśniowo-ścięgniste, w którym włókna mięśniowe stopniowo się zwężają i przechodzą w ścięgno dystalne. Ścięgno jest widoczne jako dobrze odgraniczona, hiperechogeniczna struktura włókienkowa, biegnąca dystalnie do swojego przyczepu. Proksymalnie widoczne jest przejście tkanki mięśniowej w tę gęstą, regularnie uporządkowaną architekturę włókienkową. Głębiej leży m. brachialis, który w porównaniu ze ścięgnem wykazuje niższą echogeniczność. Projekcja ta jest istotna dla oceny częściowych i całkowitych uszkodzeń połączenia mięśniowo-ścięgnistego, monitorowania gojenia oraz planowania dalszego leczenia lub rehabilitacji.