Rycina 1. Więzadła przyśrodkowe stawu skokowego. 1: więzadło piszczelowo-skokowe przednie, 2: więzadło piszczelowo-łódkowe, 3: więzadło piszczelowo-sprężyste, 4: więzadło piszczelowo-piętowe, 5: więzadło piszczelowo-skokowe tylne, 6: więzadło sprężyste
Badanie ultrasonograficzne więzadeł przyśrodkowej części stawu skokowego koncentruje się na elementach kompleksu więzadła trójgraniastego oraz więzadle sprężystym. Więzadło piszczelowo-skokowe przednie, więzadło piszczelowo-łódkowe, więzadło piszczelowo-sprężyste, więzadło piszczelowo-piętowe, więzadło piszczelowo-skokowe tylne oraz górno-przyśrodkową część więzadła sprężystego należy systematycznie oceniać w projekcjach w osi krótkiej i długiej.
Kluczową zasadą badania jest ocena każdego więzadła przy odpowiednim napięciu. Dlatego niezbędne jest prawidłowe ustawienie stopy. W zależności od badanego więzadła stopę należy delikatnie ustawić tak, aby napiąć więzadło, co pozwala lepiej uwidocznić jego strukturę włókienkową, grubość, ciągłość oraz ewentualne uszkodzenie.
1. Ligamentum tibiotalare anterius: nieznaczne zgięcie podeszwowe z niewielką ewersją/rotacją zewnętrzną stopy.
2. Ligamentum tibionaviculare: pozycja neutralna lub niewielkie zgięcie podeszwowe; łuk przyśrodkowy należy delikatnie otworzyć, a więzadło utrzymywać w lekkim napięciu.
3. Ligamentum tibiospring: ustawienie neutralne do niewielkiego zgięcia grzbietowego z łagodną ewersją stopy.
4. Ligamentum tibiocalcaneale: zgięcie grzbietowe z niewielką ewersją tyłostopia.
5. Ligamentum tibiotalare posterius: zgięcie grzbietowe stawu skokowego; pozycja ta powoduje napięcie tylnej części więzadła trójgraniastego.
6. Więzadło sprężynowe: niewielkie zgięcie grzbietowe z łagodną ewersją/pronacją stopy, tak aby łuk podłużny przyśrodkowy i kompleks piętowo-łódkowy zostały napięte.
MSK Academy
